Szepty lasu, reż. K. Sarapata, T. Kotaś, prod. Polska 2026, 84min, po polsku, od 6 lat
Opis: „Szepty lasu” to pełnometrażowy (85min) film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem – nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień. Film został zrealizowany w Małopolsce – głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić – może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Łobuz /Urchin/, reż. Harris Dickinson, prod. USA 2026, 99min, napisy, od 15 lat
Opis: Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillanea, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mikea Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Maryja. Matka Papieża, prod. Polska 2026, 80 min, po polsku, od 12 lat
Opis: Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Maryja. Matka Papieża, prod. Polska 2026, 80 min, po polsku, od 12 lat
Opis: Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Arco, reż. Ugo Bienvenu, prod. Francja 2025, 80min, dubbing, od 6 lat
Opis: Nominowany do Oscara, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji. Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje.
Łobuz /Urchin/, reż. Harris Dickinson, prod. USA 2026, 99min, napisy, od 15 lat
Opis: Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillanea, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mikea Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Arco, reż. Ugo Bienvenu, prod. Francja 2025, 80min, dubbing, od 6 lat
Opis: Nominowany do Oscara, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji. Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje.
Szepty lasu, reż. K. Sarapata, T. Kotaś, prod. Polska 2026, 84min, po polsku, od 6 lat
Opis: „Szepty lasu” to pełnometrażowy (85min) film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem – nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień. Film został zrealizowany w Małopolsce – głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić – może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Wpatrując się w słońce /In die Sonne schauen/, reż. Mascha Schilinski, prod. Niemcy 2025, 149min, napisy, od 15 lat
Opis: Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Wpatrując się w słońce /In die Sonne schauen/, reż. Mascha Schilinski, prod. Niemcy 2025, 149min, napisy, od 15 lat
Opis: Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Maryja. Matka Papieża, prod. Polska 2026, 80 min, po polsku, od 12 lat
Opis: Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Szepty lasu, reż. K. Sarapata, T. Kotaś, prod. Polska 2026, 84min, po polsku, od 6 lat
Opis: „Szepty lasu” to pełnometrażowy (85min) film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem – nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień. Film został zrealizowany w Małopolsce – głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić – może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Arco, reż. Ugo Bienvenu, prod. Francja 2025, 80min, dubbing, od 6 lat
Opis: Nominowany do Oscara, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji. Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje.
Łobuz /Urchin/, reż. Harris Dickinson, prod. USA 2026, 99min, napisy, od 15 lat
Opis: Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillanea, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mikea Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Wpatrując się w słońce /In die Sonne schauen/, reż. Mascha Schilinski, prod. Niemcy 2025, 149min, napisy, od 15 lat
Opis: Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Łobuz /Urchin/, reż. Harris Dickinson, prod. USA 2026, 99min, napisy, od 15 lat
Opis: Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillanea, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mikea Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Wpatrując się w słońce /In die Sonne schauen/, reż. Mascha Schilinski, prod. Niemcy 2025, 149min, napisy, od 15 lat
Opis: Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Wpatrując się w słońce /In die Sonne schauen/, reż. Mascha Schilinski, prod. Niemcy 2025, 149min, napisy, od 15 lat
Opis: Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes. Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
